„Z początkiem lat osiemdziesiątych XVIII w. została powołana komisja do opracowania kodeksu, w której dużą rolę odgrywali kanclerz Jan Carmer, a zwłaszcza wybitny prawnik Karol Svarez. W latach 1784 1788 ukazał się drukiem projekt kodeksu (w 6 tomach), który został poddany publicznej krytyce. Po uwzględnieniu przez komisję zgłoszonych poprawek król zatwierdził projekt (21.111.1791 r.), który jako Kodeks powszechny dla państw pruskich miał obowiązywać od 1 czerwca 1792 r. Jednakże przeciwnikom nowej kodyfikacji udało się przekonać króla, iż szereg sformułowań w zakresie prawa państwowego narusza władzę panującego. Król przeto na podstawie zarządzenia z 18 kwietnia 1792 r. zawiesił wejście w życie kodyfikacji i polecił przeprowadzić jej ponowną rewizję. Dążenie, by na ziemiach zabranych Polsce w drugim rozbiorze (1793 r.) wprowadzić nowe prawo zamiast prawa polskiego i w ten sposób zerwać wszelkie więzy łączące ziemie te z macierzą, wpłynęło na przyspieszenie rewizji i ogłoszenie nowej kodyfikacji. Po dokonaniu ponownych poprawek król ogłosił nową kodyfikację wydając patent z 5 lutego 1794 r. z mocą obowiązującą od 1 czerwca 1794 r.
Nowy obszerny kodeks, Landrecht pruski (Allgemeines Landrecht fur die preussischen Staaten), kodeks „oświeconego despotyzmu patriarchalnego", jak go nazwał Engels, zawiera przepisy z zakresu prawa państwowego, administracyjnego, szkolnictwa, prawa prywatnego, prawa karnego materialnego, prawa przemysłowego, handlowego, wekslowego, górniczego, morskiego, asekuracyjnego, reguluje stanowisko prawne stanów (chłopskiego, mieszczańskiego i szlacheckiego).“(15)