„W trzydzieści siedem lat później wyruszył z Przylądka Dobrej Nadziei doktor Livingstone i doszedł do górnego biegu rzeki Zambezi. Stąd z niezrównaną odwagą w listopadzie 1853 roku puścił się w dalszą podróż. Przemierzył on Afrykę idąc z południa na północny zachód, przebył Kuango, jeden z dopływów Konga, i 31 maja 1854 roku dotarł do Sao Paulo de Luanda. Wówczas to po raz pierwszy biały człowiek przeniknął w głąb rozległej kolonii portugalskiej.
Po upływie osiemnastu lat dwaj śmiali badacze, doświadczywszy niezliczonych cierpień i przygód, przecięli Afrykę ze wschodu na zachód i jeden z nich zakończył podróż na południowym, drugi zaś na północnym krańcu Angoli.
Pierwszy dokonał tego porucznik marynarki angielskiej Verney Lovett Cameron. W roku 1872 rozeszła się pogłoska, że ekspedycja Amerykanina Stanleya, wysłana do Krainy Wielkich Jezior na poszukiwanie Livingstonea, znalazła się w poważnym niebezpieczeństwie. Wówczas porucznik Cameron zaofiarował swoją pomoc. Wyprawa wyszła z Zanzibaru. Udział w niej wzięli Cameron, doktor Dillon, porucznik Cecil Murphy i siostrzeniec Livingstonea Robert Moffat. Po przebyciu Ugogo Cameron spotkał wiernych towarzyszy Livingstonea, którzy nieśli jego ciało na wschodnie wybrzeże. Stąd udał się dalej, kierując się wciąż na zachód, ożywiony niezłomnym zamiarem przebicia się z jednego wybrzeża na drugie. Podróżnik minął Uniamwezi, Ugandę, Kahuele, gdzie znalazł zapiski wielkiego badacza. Następnie przepłynął jezioro Tanganika, przedarł się przez góry Mitumba i dotarł do brzegów rzeki Lualaby. Tutaj musiał odstąpić od zamiaru posuwania się z biegiem tej rzeki. Dalej szedł przez prowincje spustoszone wojną, wyludnione na skutek ustawicznych obław dokonywanych przez handlarzy niewolników. Minął Kilembę, źródła rzeki Łomami, wreszcie dotarł do Kuanzy i przedarł się przez tę samą puszczę, do której Harris zwabił Dicka Sanda i jego towarzyszy. Po wielu przygodach stanął nad brzegiem Atlantyku i w mieście portowym Bengueli zakończył swoją podróż. Trwała ona trzy lata i cztery miesiące. Zginęli w niej dwaj uczestnicy wyprawy, doktor Dillon i Robert Moffat.“(13)