„Gilgamesz. zrekonstruował, przełożył oraz wstępem opatrzył R. Stiller. Warszawa 19X0.
wędrówki w kierunku morza." „Nad bezludnym morzem mieszka ^iduri, szafarka boska [tabl. IX]. Szafarka boska. Siduri, żyje nad morzem bezludnym, na wybrzeżu mieszka, bogów orzeźwia. Uczyniono jej dzban dla chmielu, uczyniono złotą czaszę dla słodu. W zasłonę.spowita siedzi na brzegu [tabl. X]".
Epos rozróżnia więc chmiel i słód. Nie ma chyba wątpliwości, że chmiel to piwo; wobec tego czym byłby słód Zwykle uważa się go za surowiec piwowarski, jednak w wypadku oczywistego tu rozróżnienia, nie wydaje sięabsurdalne przypuszczenie, że słód to po prostu słodkie wino. Tekst nie pozostawia wątpliwości, który napój uważany jest za szlachetniejszy materiał, z którego uczyniona jest czasza do słodu — złoto — wyraźnie wyróżnia ów napój. A jednak Enkidu nie otrzymał go, mieszkańcy Uruku z dumą podsuwali mu napój ludzi cywilizowanych — piwo. Jak się wydaje, wina nie oferowali dlatego, że go nie mieli. Możliwe jednak, że chmiel i słód stanowiły dwa surowce do produkcji jednego napoju piwa. Jednak nie jest to oczywiste, istnieje tyle samo argumentów za, jak i przeciw takiemu twierdzeniu. Toteż wybieramy wersję optującą za winem.“(12)