„Główne przyjęcie odbyło się w wielkiej galerii pałacu Luksemburskiego. Tam na tle dwudziestu jeden płócien żywiołowego Rubcnsa królowamatka, Maria Medycejska, oczekiwała przybycia gości. Rubens niewątpliwie podnosił urodę jej czerwonozłocistych włosów i cennej biżuterii ze starego złota. Natomiast błękitny płaszcz królewski z wyhaftowanymi białymi liliami upodobniał ją do Junony. Tak przynajmniej widzieli królową plotkarscy kronikarze owego ślubnego widowiska.
Towarzyszący królowi Richelieu nie cierpiał malarstwa Rubensa i dlatego potraktował wystawne przyjęcie w galerii jak osobliwą zemstę Marii Medycejskiej, którą ongiś tak hanieb.. opuścił. „Stara pani" połączyła zapewne piękne z pożytecznym, dbając jednakże przede wszystkim o swoją prezencję. Pozostawiając w cieniu także osobę królewskiego syna, nie mogła jednak przyćmić Anny Austriaczki, obnoszącej z wielką zalotnością urodę dojrzałej kobiety. Młoda królowa, świadoma swego uroku, z prawdziwą przyjemnością przyglądała się przystojnemu Buckinghamowi. Niewątpliwie podniecał ją ten fanfaron, ale i galant wielki, którego władza równała się prawie królewskiej.
Kardynał Richelieu surowy obserwator tej sceny powie później Ludwikowi XIII, że „swoboda wysławiania się i ton, w jakim ze sobą tych dwoje zaczęło konwersować, mógł sprawić wrażenie, jakby znali się od dawna". Spostrzeżenie było. zaiste, zastanawiające; chociaż nigdy przedtem królowa z księciem bliższych kontaktów nie miała. Widocznie Anna Austriaczka chciała najwyraźniej wyróżnić tego angielskiego dworaka.“(8)