„1 miał pewne obawy przed nawrotem ataku, gdy wyrzucał w ogień swoje tabletki.
Można by przypuszczać, że jestem jedynym, który z powodzeniem praktykuje leczenie uryną, kolejny przykład dostarczy zaprzeczenia temu przypuszczeniu.
Pan R. Choroba serca z obrzękiem. Stopy, nogi i brzuch silnie opuchnięte. Serce znacznie powiększone. Lekarz potraktował bardzo poważnie ten przypadek i dał pacjentowi tylko miesiąc życia. Został następnie namówiony do spróbowania kuracji w znanym ośrodku Naturopatii. Jednakże kuracja okazała się niepowodzeniem a pacjent był w tak krytycznym stanie, że poproszono go, by opuścił ośrodek, widząc, że umrze w przeciągu
2 tygodni. Pan R. słyszał wówczas o odważnym Naturopacie panu Oliwierze WarnockFielden z Harrow, który w końcu wyleczył go uryną w przeciągu sześciu tygodni. Podczas postu jego waga obniżyła się z 12 do 17 kamieni 11 i pół funta. Pan R. był bardzo namiętnym palaczem i wbrew zaleceniom, palił w ograniczonym wymiarze podczas postu — sprawa ta nieco ograniczała postęp. Trzeba powiedzieć, że jego lekarz był bardzo zdziwiony kuracją; tym bardziej, że pan R. uważał za słuszne nie ujawniać modus operandi. Obecnie rzecz ma się tak, że ludzie, którzy robią coś niekonwencjonalnego, jak np. picie własnej uryny, obawiają się wykluczenia przez społeczeństwo. Ich obawy są całkiem zrozumiałe, ale hamują rozprzestrzenianie się metody urynoterapii jako środka pomagania cierpiącej ludzkości.“(2)