„— Oczywiście — potwierdził szybko Władek. — Ale jak by tak trochę zajrzeć...
— To chyba że sam zajrzysz — stanowczo stwierdził Janek. — Bo ja... Ja też jestem ciekawy, ale gdybyś zaczął otwierać, to natychmiast idę do domu!
Janek wstał i zrobił parę kroków w kierunku drzwi.
— No siadaj, Janku, siadaj... — zawołał Władek. — Przecież nic otwieram! Tylko tak mówię... Ostatecznie obiecałem. Wytrzymam !
— Ja też tylko tak mówię... — Janek poklepał przyjaciela — Wiesz przecież, że nie poszedłbym...
Chłopcy znowu zajęli się przygotowywaniem łańcucha na choinkę.
— Wiesz — rzekł Władek po chwili. — To chyba już wystarczy. Teraz tylko ponawlckamy wszystko na nitkę i łańcuch będzie gotów...!
Istotnie, już wkrótce kilka zwojów kolorowego łańcucha pokrywało podłogę. Chłopcy sprawnie składali jego ostatnie ogniwa. Zajęci dobieraniem kolejnych kolorów jakby zupełnie zapomnieli o zamkniętym w pudle telewizorze.
— No jak tam, chłopcy... — w uchylonych drzwiach ukazania się głowa ojca. — Widzę, że łańcuch gotów! Ale złóżcie go, proszę, bo drzwi nie można otworzyć...
Chłopcy szybko złożyli łańcuch do tekturowego pudełka i na pozór spokojnie czekali, co będzie dalej. Tymczasem ojciec, jak gdyby nigdy nic, usiadł w swoim fotelu. Władek odczekał jeszcze chwilę, po czym podszedł bliżej“(3)